Anayasa Mahkemesi Genel Kurul
1968/33 E., 1969/12 K. · 11 Şubat 1969
Künye
| Mahkeme | Anayasa Mahkemesi Genel Kurul |
| Esas no | 1968/33 |
| Karar no | 1969/12 |
| Karar tarihi | 11 Şubat 1969 |
Konu
Bu kararda 818 sayılı Borçlar Kanunu (mülga) m. 49, Anayasa m. 10 ve Anayasa m. 11 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
Hakarete uğrayan kimsenin, manevî tazminat olarak bir para isteminde bulunması, onun dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez kişilik haklarını ve kişilik haysiyetini bir yana bıraktığının değil; tam tersine kişiliğe ve kişilik haysiyetine bağlılığının ve bunları koruma, savunma azminin ifadesidir, ivaz karşılığında kendisine hakaret edilmesi için anlaşma yapan kimse ile hakarete uğrayıp manevî tazminat isteyen kimse arasında ahlâk açısından fark bulunmadığı yolundaki bir iddianın savunulabilecek, desteklenecek yanı, hattâ mantık sınırları içinde yeri yoktur. Borçlar Kanununun manevî tazminat hükmünün, Anayasa'nın 10. maddesindeki temel haklar ve hürriyetleri sınırlaması düşünülemiyeceği için, ortada hakkın özüne dokunan bir kanun sınırlaması bulunduğundan söz edilemez. Ceza, suçu, kusuru bulunanlar için söz konusu olabilir. Şahsi menfaatleri haksız saldırıya uğrayan bir kimsenin, manevî tazminat dâvası açmasını ve dâvayı kazanmasını, o kimse için bir ceza, hem de insan haysiyeti ile bağdaşamayacak bir ceza saymanın yersizliği ise, tartışmayı gerektirmeyecek bir açıklıkla ortadadır.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- 818 sayılı Borçlar Kanunu (mülga) m. 49
- Anayasa m. 10
- Anayasa m. 11
- Anayasa m. 14
- 5187 sayılı Kanun m. 17
- 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi (mülga) m. 24
- 44 sayılı Kanun m. 27
- 5680 sayılı Kanun m. 17
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.