Anayasa Mahkemesi Genel Kurul
2008/42 E., 2008/167 K. · 20 Kasım 2008
Künye
| Mahkeme | Anayasa Mahkemesi Genel Kurul |
| Esas no | 2008/42 |
| Karar no | 2008/167 |
| Karar tarihi | 20 Kasım 2008 |
Konu
Bu kararda Anayasa m. 68, Anayasa m. 2 ve 2820 sayılı Kanun Ek Madde 1 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
Anayasa'nın 2. maddesine göre Türkiye Cumhuriyeti bir hukuk devletidir. Hukuk devletinin belirgin özelliği yönetimde keyfiliğe izin vermemesi, yönetimin tüm işlemlerinde hukuka uygun hareket etmesidir. Keyfi davranmama yükümlülüğü diğer Devlet organları gibi yasama organı için de bağlayıcıdır. Özellikle haklardan yararlanmayı düzenlerken yasama organı kişiler arasında keyfi ayrımlarda bulunmamalıdır. Bu aynı zamanda 10. maddede düzenlenen eşitlik ilkesinin de bir gereğidir. Yasama organı haklardan yararlanma konusunda, kişiler arasında ancak objektif ve makul nedenlerle ve ölçülü olarak farklılık yaratabilir. Objektif ve makul nedenlere dayanmayan ya da ölçülü olmayan bir farklılığın Anayasa'ya uygun olduğu düşünülemez. İtiraz konusu kurallar Devlet yardımından yararlanma bakımından örgütlenmesini tamamlayarak milletvekili genel seçimine katılan ve geçerli oyların en az %7'sini alan partilerle, bu oranda oy alamayan partiler arasında bir farklılık yaratmakta ve sadece bu koşulları sağlayan partilerin Devlet yardımından yararlanmasına olanak tanımaktadır.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- Anayasa m. 68
- Anayasa m. 2
- 2820 sayılı Kanun Ek Madde 1
- 2339 sayılı Kanun m. 33
- Anayasa m. 10
- Anayasa m. 5
- 2820 sayılı Kanun m. 3
- 2839 sayılı Kanun m. 33
- 2339 sayılı Kanun m. 76
- Anayasa m. 152
- 2949 sayılı Kanun m. 28
- 2820 sayılı Kanun Geçici Madde 16
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.