Anayasa Mahkemesi Genel Kurul
2006/113 E., 2011/102 K. · 16 Haziran 2011
Künye
| Mahkeme | Anayasa Mahkemesi Genel Kurul |
| Esas no | 2006/113 |
| Karar no | 2011/102 |
| Karar tarihi | 16 Haziran 2011 |
Konu
Bu kararda Anayasa m. 138, Anayasa m. 2 ve 5018 sayılı Kanun m. 61 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
Başvuru kararında, 5018 sayılı Kanun'un getirdiği sorumluluk sisteminde adli yargıda başsavcıların, idari yargıda ise bölge idare mahkemesi başkanlarının harcama yetkilisi olarak belirlendiği, bu nedenle 5018 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten itibaren mali haklarla ilgili açılacak davalarda başsavcı ve bölge idare mahkemesi başkanlarının davalı konuma geldikleri, bu durumun hukuk devleti ilkesinin unsurlarından olan kuvvetler ayrılığı ve hâkim bağımsızlığı ilkelerine aykırı olduğu; ayrıca, hâkim ve savcıların harcama yetkilisi sıfatı ile maliye idaresinin sadece mevzuatını değil, günlük harcama politikalarını da takip etmek zorunda kaldıkları, idarenin bütçe politikalarını ve düzenleyici işlemlerini takip etmediklerinde ise zimmet ve idari para cezası tehdidi altında idareye ve Sayıştaya karşı sorumlu oldukları, bu nedenle bazı durumlarda hukuki inancına ve vicdani kanaatine zıt karar vermek durumunda kaldıkları ifade edilerek harcama yetkilisi olarak sorumluluğunun hâkim bağımsızlığını tehdit eder konuma geldiği belirtilerek kuralların, Anayasa'nın 2. ve 138. maddelerine aykırı olduğu ileri sürülmüştür.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- Anayasa m. 138
- Anayasa m. 2
- 5018 sayılı Kanun m. 61
- 5436 sayılı Kanun m. 1
- 5018 sayılı Kanun m. 31
- 5018 sayılı Kanun m. 32
- Anayasa m. 140
- Anayasa m. 152
- 2949 sayılı Kanun m. 28
- Anayasa m. 160
- 5018 sayılı Kanun m. 71
- Anayasa m. 6
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.