Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu
2022/711 E., 2024/10 K. · 24 Ocak 2024
Künye
| Mahkeme | Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu |
| Esas no | 2022/711 |
| Karar no | 2024/10 |
| Karar tarihi | 24 Ocak 2024 |
Konu
Bu kararda 213 sayılı Vergi Usul Kanunu Mükerrer Madde 355, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu m. 37 ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 149 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
Davacı adına elektronik ortamda beyanname vermediğinden bahisle özel usulsüzlük cezası kesilebilmesi için beyanname verilmesi gereken vergilendirme döneminde davacının vergi mükellefi sıfatını haiz olması gerekmektedir. Faaliyetini vergi idaresinin bilgisi dışında bıraktığı vergilendirme döneminden sonra saptanarak adına mükellefiyet tesis edilenlerin, işe başlama tarihi ile mükellefiyetin tesis edildiği tarih arasındaki dönemlerde elektronik ortamda beyanname vermesi hukuken ve fiilen mümkün olmadığından, geçmişe yönelik mükellefiyet kaydı tesis edildikten sonra mükellefiyete bağlı sorumlulukların ancak ileriye yönelik olarak yerine getirilmesinin beklenebileceği açıktır. Bu durumda, davacı adına, geçmişe yönelik mükellefiyet tesis edildiği tarihten önceki dönemlere ilişkin beyannamelerin elektronik ortamda verilmediğinden bahisle kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması yolundaki hüküm fıkrasında sonucu itibarıyla hukuka aykırılık görülmemiştir. Diğer taraftan, idare, ilgililerin ve idari teşkilatının bir hukuk normunun uygulanması konusunda düştükleri duraksamayı gidermek veya uygulamaya yön vermek amacıyla açıklama ve düzenleyici işlem yapma yetkisini haizdir. Bu açıklamalar ve işlemlerin en önemli özelliği, idarenin, aynı ya da benzer konularda tesis edeceği işlemlerde farklı uygulamalarda bulunmasını önlemeleri ve mükellefler ve idari teşkilat açısından vergisel uygulamalar için yeknesaklık sağlamalarıdır. Mükelleflerin aynı yönde uygulamalara muhatap tutulması hukuki istikrar açısından önem arz etmektedir. Hukuki istikrarın sağlanması da hukuki güvenlik ilkesi bağlamında belirlilik ve öngörülebilirliğin oluşturulmasına bağlıdır.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu Mükerrer Madde 355
- 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu m. 37
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 149
- 6111 sayılı Kanun m. 6
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu Mükerrer Madde 257
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 86
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 148
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 150
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 256
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 257
- 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu m. 54
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.