Danıştay 3. Daire
2024/553 E., 2025/4628 K. · 18 Kasım 2025
Künye
| Mahkeme | Danıştay 3. Daire |
| Esas no | 2024/553 |
| Karar no | 2025/4628 |
| Karar tarihi | 18 Kasım 2025 |
Konu
Bu kararda 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu m. 11, Anayasa m. 73 ve 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu m. 40 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
Gelir Vergisi Kanunu'nun yukarıda kuralına yer verilen 40. maddesinin birinci fıkrasının 6. bendine göre gider vergileri, işletme ile ilgili olmak şartıyla safi kurum kazancının tespitinde gider olarak dikkate alınabilmekle birlikte 6802 sayılı Kanun'un gider vergileri uygulaması açısından özel hüküm niteliğindeki 39. maddesinin özel iletişim vergisinin gelir ve kurumlar vergisi uygulamasında gider olarak kaydedilemeyeceği hükmü ile bu genel kurala istisna getirilmiştir. Öte yandan, özel iletişim vergisinin mükellefleri 6802 sayılı Kanunda sayılan işletmeciler olarak belirtilmiş ise de bu işletmeciler sadece vergiyi tahsil ederek vergi dairesine yatırmakla yükümlü tutularak vergi yükünün hizmetten yararlananlar üzerinde kalması amaçlanmış ve özel iletişim vergisinin gelir ve kurumlar vergisi uygulamasında gider olarak kaydedilemeyeceği kuralıyla ilgili olarak herhangi bir istisna da öngörülmemiştir. Bu durumda, özel iletişim vergisinin, bu verginin mükellefi olunup olunmadığına bakılmaksızın gelir ve kurumlar vergisi uygulamasında gider olarak dikkate alınmayacağı dolayısıyla ihtirazi kayıtla verilen kurumlar vergisi beyannamesi üzerine konulan çekinceye itibar edilmeksizin özel iletişim vergisi tutarının gider olarak kabul edilmemesi suretiyle yapılan tahakkukta hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna ulaşıldığından Vergi Mahkemesince aksi yöndeki gerekçeyle tahakkuk işleminin bu kısmının iptaline ve tecil faizine ilişkin hüküm fıkrasına davalı idarece yöneltilen istinaf başvurusunun reddine dair hüküm fıkrasının bozulması gerekmiştir.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu m. 11
- Anayasa m. 73
- 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu m. 40
- 6802 sayılı Kanun m. 39
- 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu m. 41
- Anayasa m. 2
- 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu m. 45
- 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu m. 6
- 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu m. 8
- 6322 sayılı Kanun m. 43
- 6322 sayılı Kanun m. 6
- 6771 sayılı Kanun m. 16
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.