Danıştay 13. Daire
2020/997 E., 2025/3436 K. · 6 Kasım 2025
Künye
| Mahkeme | Danıştay 13. Daire |
| Esas no | 2020/997 |
| Karar no | 2025/3436 |
| Karar tarihi | 6 Kasım 2025 |
Konu
Bu kararda 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 135, 5651 sayılı Kanun m. 6 ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu m. 45 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
Davacının ileri sürdüğü manevi zararın temelinde, davalı idarenin tesis ettiği bir idari işlem veya eylem değil, ceza yargılaması kapsamında toplanan delillerin değerlendirilmesi sonucunda verilen mahkumiyet hükmü bulunmaktadır. Ceza yargılamasında hangi delilin hükme esas alınacağı, bu delillerin hukuka uygunluğu ve ispat gücünün takdiri tamamen yargı mercilerinin değerlendirme yetkisi kapsamında olup, bu yetkinin kullanılması neticesinde verilen mahkumiyet kararının sonuçlarının idareye atfedilmesi hukuken mümkün değildir. Öte yandan, davalı idare tarafından mahkeme kararı doğrultusunda ceza dosyasına sunulan HTS kayıtları, yargısal bir kararının yerine getirilmesi kapsamında temin edilerek iletilmiş olup, bu aşamada idarenin tek başına davacının manevi zararına yol açan bağımsız bir işlem veya eyleminden söz edilemez. Anılan kayıtların ceza yargılamasında delil olarak kabul edilmesi, değerlendirilmesi ve nihai hükme esas alınıp alınmaması hususları idarenin sorumluluk alanına girmemektedir. Delillerin kabul edilebilirliği ve değerlendirilmesi mahkemelerin takdirindedir.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.