Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu
2024/49 E., 2025/1130 K. · 24 Aralık 2025
Künye
| Mahkeme | Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu |
| Esas no | 2024/49 |
| Karar no | 2025/1130 |
| Karar tarihi | 24 Aralık 2025 |
Konu
Bu kararda 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu m. 11, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu m. 40 ve 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu m. 41 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu’nun 40. maddesinin birinci fıkrasının (3) numaralı bendi uyarınca bir tazminatın gider olarak indirilebilmesi için öncelikle işle ilgili olması ve ticari kazancın elde edilmesiyle arasında bir illiyet bağının bulunması gerekir. Ayrıca ödemenin bir sözleşmeye, mahkeme ilamına veya doğrudan kanuni bir düzenlemeye dayanması zorunludur. Ticari kazançta genel ilke tahakkuk esası olmakla birlikte, tazminatların giderleştirilmesinde kanun koyucu "ödenen" ibaresini kullanarak ödeme esasını benimsemiştir. Bu şartları taşıyan tazminatların gider olarak indirilmesi ana kuraldır. 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu’nun 11. maddesinin (g) bendi ise bu ana kurala istisna getirerek suçtan doğan tazminatların gider olarak kabul edilmeyeceğini hükme bağlamıştır. Kusursuz sorumluluk hâlleri saklı kalmak kaydıyla tazminata hükmedilebilmesi kural olarak kusur şartına bağlıdır. Bir fiilin tazminat sorumluluğu doğurması, onun mutlaka ceza hukuku anlamında "suç" teşkil ettiği anlamına gelmez. Kanun koyucunun, istisnayı düzenlerken "kusur" yerine özellikle "suç" kavramını tercih etmiş olması bilinçli ve sistematik bir ayrım yapıldığını göstermektedir. Nitekim aynı maddenin (h) bendinde basın ve yayın yoluyla işlenen fiiller bakımından "suç" şartına yer verilmemiş olması da, (g) bendindeki "suç" ibaresinin özel bir anlam taşıdığını ortaya koymaktadır. Dolayısıyla, istisna hükmü bir fiilin tazminat sorumluluğu doğurmasını tek başına yeterli görmemekte ayrıca söz konusu fiilin ceza hukuku anlamında suç teşkil etmesini de şart koşmaktadır.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.