Danıştay 15. Daire Başkanlığı
2013/2135 E., - K. · 19 Şubat 2013
Künye
| Mahkeme | Danıştay 15. Daire Başkanlığı |
| Esas no | 2013/2135 |
| Karar no | - |
| Karar tarihi | 19 Şubat 2013 |
Konu
Bu kararda 1618 sayılı Kanun m. 6, 5216 sayılı Kanun m. 7 ve 1618 sayılı Kanun m. 4 anılmaktadır.
Karardan
Ancak Yönetmeliğin iptali istenilen 13. maddesinin 1 (d) ve 4 (d) bentlerinde de seyahat acentalarının kendi mevzuatından kaynaklanan durumunun dikkate alınmadığı görülmektedir. Karayolu Taşıma Yönetmeliğinin 6. maddesinin 1. fıkrasında A türü yetki belgesinin, ticari amaçla otomobille yolcu taşımacılığı yapacaklara verileceği, taşımanın şekline göre yurtiçi transfersiz yolcu taşımacılığı yapacaklar adına A1 yetki belgesi düzenleneceği kurala bağlanmış, davaya konu 8. maddenin (h) bendinde ise, A1 yetki belgesiyle yapılan taşımalarda; yolculuğun başlangıç (kalkış noktası) veya bitiş (varış noktası) yerinin yetki belgesi sahibinin merkezi adresinin bulunduğu il olması zorunluluğu getirilmiştir. 1618 sayılı Kanunun "Şubeler" başlıklı 6. maddesinde ise seyahat acentalarının yurt içinde ve yurt dışında sürekli veya geçici şubeler açabileceği hükmüne yer verilmiştir. Görüldüğü üzere, bu haliyle dava konusu düzenlemeler nedeniyle getirilen, yetki belgesi sahibinin merkezi adresinin yolculuğun varış ya da bitiş noktasında bulunması koşuluyla -bu hususta kendi mevzuatında herhangi bir kısıtlama olmamasına rağmen- seyahat acentaları yönünden ticari faaliyetin yürütülmesinin zorlaştırıldığı anlaşılmaktadır. Dolayısıyla, dava konusu Yönetmelik maddelerinde, seyahat acentalarının durumunu dikkate alan bir düzenleme öngörülmemesi, başka bir ifadeyle eksik düzenleme yapılmış olması nedeniyle hukuka uyarlık görülmemiştir.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.