Danıştay 7. Daire
1997/2636 E., 1998/1807 K. · 12 Mayıs 1998
Künye
| Mahkeme | Danıştay 7. Daire |
| Esas no | 1997/2636 |
| Karar no | 1998/1807 |
| Karar tarihi | 12 Mayıs 1998 |
Konu
Bu kararda 7338 sayılı Kanun m. 13, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 342 ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 112 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
En geniş anlamıyla vergi; Devletin, egemenlik hakkına dayanarak, kamu giderlerini karşılamak üzere, vatandaşlara karşılıksız olarak getirmiş olduğu mali külfettir. Bu tanıma göre; verginin en temel özelliği, vatandaşlara karşılıksız getirilen mali külfet olmasıdır. Vergi Usul Kanununun 112'nci maddesinde öngörülen gecikme faizinin niteliği, Anayasa Mahkemesinin ... gün ve E:...; K:...sayılı kararında ortaya konulmuştur. Bu karara göre; gecikme faizi, Devlete ait verginin mükellefi tarafından kullanılması sonucu, enflasyon üzerinde veya, en az, bu oranda sağlanan yararın asıl sahibi olan Devlete geri verilmesidir. Başka deyişle; verginin nakit cinsinden değerini oluşturan meblağın mükellef tarafından kullanılmasının nemasıdır. Yani, bir karşılığı vardır ve bu karşılık, Devlete ait bir meblağın, tıpkı banka kredisi gibi, mükellefin kendi işletmesinde ve kendi yararına kullanılmasıdır. Bu yüzden; gecikme faizinin, vergi veya, en geniş anlamıyla, vergi benzeri mali yüküm olarak nitelendirilmesi ve içerdiği hatalar sebebiyle düzeltme ve şikayet başvurularına konu edilmesi hukuksal açıdan olanaklı değildir.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.