Danıştay 4. Daire
1994/4263 E., 1995/3877 K. · 11 Ekim 1995
Künye
| Mahkeme | Danıştay 4. Daire |
| Esas no | 1994/4263 |
| Karar no | 1995/3877 |
| Karar tarihi | 11 Ekim 1995 |
Konu
Bu kararda 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 139, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 30 ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu Mükerrer Madde 355 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
213 sayılı Vergi Usul Kanununun 30/3.maddesinde bu Kanuna göre tutulması mecburi olan defterlerin, madde hükmünde sayılan diğer hallerin yanısıra vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlara herhangi bir sebeple ibraz edilmemesi hali de re'sen takdir nedeni olarak sayılmışsa da aynı Kanunun 139.maddesinde, vergi incelemelerinin esas itibariyle incelemeye tabi olanın iş yerinde yapılacağı, işyerinin müsait olmaması,ölüm, işin terk edilmesi gibi zaruri durumlarda incelemenin dairede yapılabileceği bu takdirde incelemeye tabi olanın lüzumlu defter ve vesikalarını daireye getirmesinin kendisinden yazılı olarak isteneceği hükme bağlanmış olduğundan, bu hüküm gereğine uyulmadan doğrudan yazı yazılarak incelenmek üzere istenilen defter ve belgelerin ibraz edilmediği gerekçesiyle re'sen takdir sebebinin varlığından söz edilmesi mümkün değildir. Esasen inceleme elemanı tarafından davacının defter ve belgelerinin Vergi Usul Kanununun Mükerrer 355, 358, 359 ve 361.maddeleri uyarınca yazı ile istenildiği görülmektedir.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 139
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 30
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu Mükerrer Madde 355
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 358
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 359
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 361
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 86
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 148
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 257
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.