Danıştay 4. Daire
1999/1519 E., 2000/22 K. · 17 Ocak 2000
Künye
| Mahkeme | Danıştay 4. Daire |
| Esas no | 1999/1519 |
| Karar no | 2000/22 |
| Karar tarihi | 17 Ocak 2000 |
Konu
Bu kararda 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 288, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 283 ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 287 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 288 inci maddesinde, hasıl olan veya hususu beklenen fakat miktarı kestirilmeyen ve teşebbüs için bir borç mahiyetini arz eden belli bazı zararları karşılamak maksadıyla hesaben ayrılan meblağlar karşılık olarak tanımlanmıştır. Bu maddeye göre karşılık ayrılabilmesi için ortaya çıkan veya olması beklenen bir borcun bulunması ve bu borcunda ilgili döneme ait bir gider niteliği taşıması gerekdiğinden anılan kanun hükmü sınırsız bir şekilde karşılık ayrılmasına olanak vermemektedir. Dava konusu olayda ise hangi ürünler için ne kadar borç altına girildiği, ne tür ve ne miktarda bir gider yapılacağı belli olmadığı gibi henüz tahakkuk etmiş bir giderden de bahsetmek mümkün olmadığından, garanti kapsamında yapılan satışlar nedeniyle üstlenilecek giderlerin, cari yıldan sonraya sarkması muhtemel kısımları için mali bilançoda karşılık ayrılarak kardan indirilmesine olanak bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle Vergi Dairesi Müdürlüğü temyiz isteminin kabulüyle Vergi Mahkemesi kararının bozulması gerektiği düşünülmektedir.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 288
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 283
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 287
- 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu m. 14
- 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu (mülga) m. 465
- 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu (mülga) m. 466
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.