Danıştay 4. Daire
1999/1566 E., 2000/32 K. · 17 Ocak 2000
Künye
| Mahkeme | Danıştay 4. Daire |
| Esas no | 1999/1566 |
| Karar no | 2000/32 |
| Karar tarihi | 17 Ocak 2000 |
Konu
Bu kararda 5422 sayılı Kanun m. 21, 5422 sayılı Kanun m. 30 ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 371 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
Madde hükümlerinin incelenmesinden, kanunda hesap döneminin takvim yılı olarak belirtildiği tasfiye döneminden evvelki faaliyete ait kıst dönem için tasfiyeye girildiği tarihi müteakip 4 ay içinde beyanname verileceğine dair bir hüküm bulunmadığı tasfiye dönemi ile ilgili 30 uncu madde hükümlerinin tasfiye haline girildikten sonraki dönemleri düzenlediği ve tahakkuk eden kurumlar vergisinin Nisan, Temmuz ve Ekim ayında ödenmesinin kanuni bir zorunluluk olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda, ticaret sicili gazetesine göre 12.6.1997 tarihinde tasfiyeye girdiği saptanan davacı kurumun 1.1.1997 - 12.6.1997 tarihleri arasındaki kıst dönem kurumlar vergisi beyannamesini 1998/Nisan ayı içinde verdiği ve beyanına göre tahakkuk eden vergilerin normal sürelerinde ödendiği tartışmasız olduğundan vergi ziyaına sebebiyet verildiğinden bahisle hesaplanan gecikme faizinde yasal isabet bulunmadığından tahakkuk eden gecikme faizinin kaldırılması gerekirken aksi yönde verilen karar yerinde görülmemiştir.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- 5422 sayılı Kanun m. 21
- 5422 sayılı Kanun m. 30
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 371
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 112
- 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu m. 49
- 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu m. 40
- 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu m. 21
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 174
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.