Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu
1992/122 E., 1993/29 K. · 19 Şubat 1993
Künye
| Mahkeme | Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu |
| Esas no | 1992/122 |
| Karar no | 1993/29 |
| Karar tarihi | 19 Şubat 1993 |
Konu
Bu kararda 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu m. 21, 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu m. 5 ve 3386 sayılı Kanun m. 8 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
Bu düzenlemeler karşısında yasa yapıcının, Devlet malı niteliğinde kabul ettiği özel hukuk tüzel kişileri ile gerçek kişilerin mülkiyetinde bulunan belli niteliklerdeki taşınmaz kültür varlıklarının malikleri için Kanunla öngörülen tasarruf kısıntıları ve yükümlülüklerin gereği gibi yerine getirilmesini sağlamak amacıyla, söz konusu taşınmazları hiçbir ayırım ve sınırlama getirmeksizin her türlü vergi, resim ve harçtan bağışık tutma ihtiyacı duyduğu ve bu ihtiyacın, kültür varlığı nı koruma amacından doğduğu anlaşılmaktadır. Öte yandan sözü geçen muafiyetin, taşınmaz kültür varlığının aynı ile ilegili bulunduğu, ayın üzerinden alınan vergilerden biri olan Veraset ve İntikal Vergisini de kapsadığı sonucuna varılmaktadır. Kanunun; 21.maddesinin son fıkrasında taşınmaz kültür varlıklarında yapılan onarım ve inşaat işlerini Belediye Gelirleri Kanunu gereğince alınacak vergi, harç ve harcamalara katılma paylarından bağışık tutan sınırlı düzenlemesi de, aynı maddenin üçüncü fıkrasında yer alan muafi yete ilişkin düzenleme hakkında Kurulumuzca varılan sonucu doğrulamaktadır.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu m. 21
- 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu m. 5
- 3386 sayılı Kanun m. 8
- 3386 sayılı Kanun m. 21
- 7338 sayılı Kanun m. 3
- 7338 sayılı Kanun m. 4
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.