Danıştay 4. Daire
1993/2560 E., 1994/1055 K. · 22 Şubat 1994
Künye
| Mahkeme | Danıştay 4. Daire |
| Esas no | 1993/2560 |
| Karar no | 1994/1055 |
| Karar tarihi | 22 Şubat 1994 |
Konu
Bu kararda 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu m. 94, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu m. 112 ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 112 anılmaktadır.
Karardan
213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 112 nci maddesinin 3 üncü fıkrasında ikmalen ve re'sen veya idarece yapılan tarhiyatlarda; dava konusu yapılmaksızın kesinleşen vergilere, kendi vergi kanunlarında belirtilen ve tarhiyatın ilgili bulunduğu döneme ilişkin normal vade tarihinden itibaren, son yapılan tarhiyatın tahakkuk tarihine kadar geçen süreler için 6183 sayılı kanuna göre tespit edilen gecikme zammı oranında gecikme faizi uygulanacağı öngörülmüştür. Olayda gecikme faizinin, davacının sonradan haklılığı mahkeme kararıyla anlaşılan ihtirazi kaydı kabul edilmeyerek yapılan tarhiyatın, yargı kararı ile ortadan kalkması üzerine, bu karar sonucuna göre düzeltilen kurumlar vergisi matrahının ödenecek gelir stopaj vergisi tutarını etkilemesinden kaynaklandığı anlaşılmaktadır. Haklı olduğu mahkeme kararıyla sabit olan davacının ihtirazi kaydı kabul edilerek buna göre tarhiyat yapılmış olsaydı uyuşmazlık konusu gecikme faizinin aranmasına gerek kalmayacaktı. Gelir stopaj vergisinin bir bölümünün tahakkukunun gecikmesi davacı şirketin tutumundan değil vergi dairesi müdürlüğünün kanun ve kararnameyi uygulamadaki anlayışından kaynaklanmaktadır. Davacı şirkete izafe edilmeyecek tahakkukdaki gecikmeden dolayı gecikme faizi istenmesinde ve bu konuda açılan davanın reddinde isabet görülmemiştir.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.