Danıştay 3. Daire
1999/4818 E., 2001/2690 K. · 5 Temmuz 2001
Künye
| Mahkeme | Danıştay 3. Daire |
| Esas no | 1999/4818 |
| Karar no | 2001/2690 |
| Karar tarihi | 5 Temmuz 2001 |
Konu
Bu kararda 3824 sayılı Kanun m. 19, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu m. 17 ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 348 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
193 sayılı Gelir Vergisi Kanununun 2. maddesinde gerçek gelirin vergilendirileceğinin benimsenmiş olması ve 5422 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun 13. maddesi ile bu vergi yönünden de aynı esasa göre vergilendirme yapılacağına ilişkin olarak göndermede bulunulmuş olması, öte yandan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 134. maddesinde de vergi incelemesinden maksadın, ödenmesi gereken vergilerin doğruluğunun araştırılması, tesbit edilmesi ve sağlanması olduğunun düzenlenmiş bulunması karşısında; matrahın re'sen takdir yolu ile oluşturulması gereken hallerde dahi gerçek gelire en yakın geliri araştırmaya ve tesbite yönelmek zorunludur. Açıklanan nedenlerle gerçek gelire ya da ona en yakın gelire ulaşmak yönünde, hukuken geçerli biçim ve içerikte yapılmış tesbitler bulunmadıkça; gelir elde edildiğine ilişkin, yorum, kıyas, kanaat ve aradan zaman geçmiş olması nedeniyle değişik etkiler altında kalınarak verilmesi muhtemel ifadeler dayanak alınmak suretiyle vergi salınması, elde edildiği tesbit edilmiş bir gelir yerine, elde edildiği varsayılmış bir geliri vergilendirmek olacağından, hukuka uygun bulunamaz. Uyuşmazlık konusu olayda yapılmış olan tesbitler de yukarıda değinilen ve hukuken itibar edilebilecek nitelikte bulunmayan hususlara dayanmakta olduğu gibi davacıya sahte fatura düzenledikleri belirtilen kişilerle ilgili olarak ve bu faturaları hasılat gösterip göstermedikleri konusu bile araştırılmaksızın yapılan vergilemenin hukuka uygun bulunduğu söylenemez. Açıklanan sebeplerle temyiz isteminin kabulüne ve mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi gerektiği görüşü ile karara katılmıyorum.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- 3824 sayılı Kanun m. 19
- 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu m. 17
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 348
- 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu m. 2
- 5422 sayılı Kanun m. 13
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 134
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.