İçeriğe geç
Türk hukuku kaynakları: mevzuat, içtihat, kurum kararları7 gün ücretsiz. Kart istenmez.
Dayanak

Danıştay 4. Daire

1999/628 E., 1999/3904 K. · 9 Kasım 1999

Künye

MahkemeDanıştay 4. Daire
Esas no1999/628
Karar no1999/3904
Karar tarihi9 Kasım 1999

Konu

Bu kararda 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu m. 94, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu m. 23 ve 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu m. 84 anılmaktadır.

Karardan

193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 94 üncü maddesinde, kamu idare ve müesseseler; sair kurumlar, ticaret şirketleri, iş ortaklıkları, dernekler, vakıflar, dernek ve vakıfların iktisadi işletmeleri, menkul kıymetler yatırım fonu yönetenler, gerçek gelirlerini beyan etmeye mecbur olan ticaret ve serbest meslek erbabı ile zirai kazançlarını bilanço veya zirai işletme hesabına göre tesbit eden çiftçilerin anılan maddede sayılan ödemeleri (avans olarak ödemeler dahil) nakden veya hesaben yaptıkları sırada istihkak sahiplerinin gelir vergilerine mahsuben tevkifat yapmaya mecbur oldukları, hükme bağlanmıştır. Uyuşmazlığa konu olayda yukarıda yer verilen yasa hükmünde yer alan "sair kurumlar" kapsamına alınmak suretiyle davacı işhanı adına tahakkuk gerçekleştirilmiştir. Ancak, işhanı yönetiminin 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 94 üncü maddesi içeriğinden yer alan "sair kurumlar" kapsamında değerlendirilmesinin hukuksal dayanağı mevcut değildir. Dolayısıyla yönetim tarafından yapılmış olunan ücret ödemeleri dolayısıyla davacının gelir (stopaj) vergisi tevkifatı yapma zorunluluğu ve muhtasar beyanname verme yükümlüğü olmadığından davacı adına yapılan tahakkukta hukuka uyarlık görülmemiştir.

Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.

İlgili maddeler

Kararın tam metni

Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.

7 gün ücretsiz deneyin

Not

Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.