İçeriğe geç
Türk hukuku kaynakları: mevzuat, içtihat, kurum kararları7 gün ücretsiz. Kart istenmez.
Dayanak

Danıştay 4. Daire

1988/5492 E., 1990/246 K. · 24 Ocak 1990

Künye

MahkemeDanıştay 4. Daire
Esas no1988/5492
Karar no1990/246
Karar tarihi24 Ocak 1990

Konu

Bu kararda 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 16 ve 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu m. 94 anılmaktadır.

Karardan

Vergi Usul Kanununun konuya ilişkin "Vergi Hatalarını Düzeltme" başlıklı üçüncü bölümünde yer alan 16.maddesinde vergi hatası, vergiye müteallik hesaplarda veya vergilendirmede yapılan hatalar yüzünden haksız yere fazla veya eksik vergi istenmesi veya alınması olarak tanımlanmış ve bu hatalar, "Hesap Hataları" ve "Vergilendirme Hataları" başlığı altında 117-118.maddelerde iki ayrı grup halinde ele alınmıştır. Bu hükümlere göre bir vergilendirme işleminde vergi hatasından söz edebilmek için ortada, açık biçimde vergi miktarında fazlalık veya eksikliğe yada vergi yükümlülüğünün saptanmasına neden olan yanlışlıkların mevcut olması gereklidir. Halbuki olayda Kurumlar Vergisi Kanununa göre kabul edilmeyen bir kısım giderlerin, Gelir Vergisi Kanununun 94/8.maddesi uyarınca yapılacak vergilendirmede de gider olarak kabul edilip edilmiyeceği hususu tartışma konusudur. Zira bu giderlerin matrahtan indirilip indirilemiyeceğine dair, yasada açık bir hüküm yoktur. Bu husus ancak yorum yoluyla açıklığa kavuşturabilecek bir husustur. Yoruma ve tartışmaya açık konuların ise Vergi Usul Kanununun vergi hataları ile ilgili hükümleri kapsamında mütalaa edilmesi mümkün olmayıp, bu tür yaklaşımlar sonucu yapılan vergileme işlemleri hakkında ancak yargı yerlerine başvurulmakla çözüm aranabilecektir.

Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.

İlgili maddeler

Kararın tam metni

Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.

7 gün ücretsiz deneyin

Not

Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.