Danıştay 7. Daire
1989/2552 E., 1990/683 K. · 19 Mart 1990
Künye
| Mahkeme | Danıştay 7. Daire |
| Esas no | 1989/2552 |
| Karar no | 1990/683 |
| Karar tarihi | 19 Mart 1990 |
Konu
Bu kararda 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 337, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 124 ve 2575 sayılı Danıştay Kanunu m. 24 anılmaktadır.
Karardan
213 sayılı Vergi Usul Kanununun 2686 sayılı Kanunla değişik 337.maddesinde mükelleflerin ve kendilerine vergi cezası kesilenlerin tarh edilen vergilere ve kesilen cezalara karşı vergi mahkemesinde dava açabilecekleri belirtilmiş, değişik 378.maddesinde de "vergi mahkemesinde dava açabilmek için verginin tarh edilmesi, cezanın kesilmesi, tadilat ve takdir komisyonları kararlarının tebliğ edilmiş olması, tevkif yoluyla alınan vergilerde istihkak sahiplerine ödemenin yapılmış ve ödemeyi yapan tarafından verginin kesilmiş olması lazımdır" denilmiş bulunmaktadır. Aynı Kanunun 124.maddesinde de vergi mahkemesinde dava açma süresi geçtikten sonra yaptıkları düzeltme talepleri reddmlunanların şikayet yoluyla Maliye Bakanlığınaq müracaat edebilecekleri 2575 sayılı Danıştay Kanununun 24.maddesinin 1.fıkrasının (j) bendinde de Vergi Usul Kanunu gereğince şikayet yoluyla vergi düzeltme taleplerinin reddine ilişkin işlemlere karşı ilk derece mahkemesi olarak Danıştay'da dava açılabileceği kurala bağlanmıştır. Bunların dışında ödeme emri tebliği, haciz uygulaması gibi 6183 sayılı Kanunun uygulanmasından doğan hallerde de dava açılabilir. Olayda ise yükümlünün 5.6.1989 tarihinde Vergi Mahkemesi kayıtlarına giren dilekçesinde borcunun olmadığının tesbitini, icra takibatının sona erdirilmesini, icra dosyasının iptal edilmesini talep ettiği anlaşılmakta olup, idari yargıda böyle bir dava türü bulunmamaktadır.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.