Danıştay 9. Daire
2000/3613 E., 2001/4719 K. · 5 Aralık 2001
Künye
| Mahkeme | Danıştay 9. Daire |
| Esas no | 2000/3613 |
| Karar no | 2001/4719 |
| Karar tarihi | 5 Aralık 2001 |
Konu
Bu kararda 492 sayılı Harçlar Kanunu m. 63, 492 sayılı Harçlar Kanunu m. 60 ve 1319 sayılı Kanun m. 29 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
Emlak vergisi beyannamesinde beyan edilen değer, taşınmazın o yılki değerini ifade etmektedir. 1998 yılı, emlak vergisi genel beyan dönemi olarak kabul edilmiştir. Genel beyan döneminde beyanname verme süresi 30.9.1998 tarihine kadar uzatılmış ise de bu tarihe kadar verilen emlak vergisi beyannamelerinde beyan edilen değerler, taşınmazların 1.1.1998-31.12.1998 tarihleri arasındaki emlak vergisi değerleri olduğundan, 1998 yılı içinde yapılan taşınmaz satışlarında da tapuda emlak vergisi değerinden düşük olmamak kaydıyla satış bedelinin beyan edilmesi gerekmektedir. Olayda satışa konu taşınmaz için verilen emlak vergisi beyannamesinde …- lira beyan edildiği, belediyece doldurulan 1 nolu formda da bu değerin belirtildiği görüldüğünden, bu değer esas alınarak tarh olunan tapu harcında isabetsizlik bulunmamaktadır. Kesilen kusur cezasına gelince; Olayda satışın genel beyan döneminde yapılması, emlak vergisi beyannamesinin ise satıştan sonra belediyeye verilmesi ve satış tarihinde, 1998 yılı emlak vergisi matrahının henüz teşekkül etmemiş olması, ayrıca Harçlar Kanununun 63. maddesine göre emlak vergisi değerinin üzerinde bir değerleme yapılmamış olması, o tarihte idarece yükümlünün beyanına itibar edilmesi karşısında tarhiyata kusur cezası kesilmesi yasa hükümlerine uygun bulunmadığından Vergi Mahkemesince cezanın terkini sonucu itibariyle yerinde görülmüştür.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.