Danıştay 7. Daire
2019/3122 E., 2022/2900 K. · 13 Haziran 2022
Künye
| Mahkeme | Danıştay 7. Daire |
| Esas no | 2019/3122 |
| Karar no | 2022/2900 |
| Karar tarihi | 13 Haziran 2022 |
Konu
Bu kararda 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu m. 45, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 94 ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 19 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
Tebliğ, hukuki bir işlemden ilgili kimsenin haber almasını sağlamak için, yetkili makamın kanuni şekilde yazı veya ilan ile yapacağı belgelendirme işlemi olup amaç, işlemin muhatabı açısından yasal haklarını kullanabilmesine imkan tanımak; işlemi tesis eden idare açısından da hakkında işlem tesis edilen kişilerin hukuki sorumluluklarının yerine getirilip getirilmediğini tespit etmektir. Bu nedenle, 94. maddenin birinci ve ikinci fıkralarında, sadece işlemin muhatabı olanlar ve/veya bunlar adına hukuki tasarrufta bulunabilecek kişiler, adlarına tebligat yapılacaklar kapsamında sayılmış; bu kişilerin bulunmaması halinde tebliğin kimlere yapılacağı, değinilen maddeye 2365 sayılı Kanunla eklenen üçüncü fıkrada belirlenmiştir. Davacı tarafından temyiz aşamasında sunulan nüfus kayıt örneğinden şirket adına düzenlenen ödeme emrini tebellüğ eden …'ın tebligat tarihinde 12 yaşında olduğu tespit edilmiştir. Yukarıda yer verilen yasal düzenlemelere göre, yapılan bir tebligatın geçerli sayılabilmesi için, muhataba veya Kanun'da sayılan bazı özel durumlar için muhatap yerine tebligatı kabule yetkili kimselere yapılmış olması gerekir. Kanun, muhatap yerine tebligatı kabule yetkili kimselere yapılacak tebliğin, muhataba yapılmış sayılacağını öngördüğünden, hukuken geçerli bir tebligat için, tebliğ yapılacak kimsenin görüşüne nazaran 18 yaşından aşağı olmaması şartının değerlendirilmesi gerekmekte olup, tebliğ tarihi itibariyle henüz 12 yaşında olan davacının kızına yapılan tebliğin görünüş itibariyle 18 yaşından aşağı olmayan bir kimseye yapıldığını kabul olanaklı bulunmamaktadır.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu m. 45
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 94
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 19
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 20
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 21
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 112
- 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu m. 27
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 368
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 93
- 492 sayılı Harçlar Kanunu m. 13
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.