Yargıtay Ceza Genel Kurulu
2024/209 E., 2024/168 K. · 29 Mayıs 2024
Künye
| Mahkeme | Yargıtay Ceza Genel Kurulu |
| Esas no | 2024/209 |
| Karar no | 2024/168 |
| Karar tarihi | 29 Mayıs 2024 |
Konu
Bu kararda 7201 sayılı Tebligat Kanunu m. 11, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 35 ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu (mülga) m. 124 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
Temyiz mahkemesi, karardaki tüm hukuka aykırılıkların bir defada tespit edilmesi suretiyle hukuk güvenliği ve kesin hükmün otoritesinin korunmasını teminen temyiz davasına konu kararın ilgililerine bildirilip bildirilmediğini denetlemekle yükümlüdür. Ancak Anayasa'nın 36 ve AİHS'nin 6. maddeleri ile Ek 7 numaralı Protokol'ün "Cezai Konularda Temyiz Hakkı" başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrası gereğince kanun yoluna etkin başvuru hakkı bağlamında,"mahkeme tarafından ceza gerektiren bir suç nedeniyle mahkûm edilen herkese, mahkûmiyetinin veya hükmolunan cezanın yüksek bir mahkeme tarafından yeniden incelenmesini sağlamak..." , devletin/yargı mercilerinin pozitif yükümlülüğü arasındadır. Bu cümleden olarak, usul hükümleri yorumlanırken, esas itibarıyla maddi gerçeğe ve adalete etkin ve makul sürede erişmekte bir vasıta olan normlara, bir değer olarak adalete ve nihayet mahkemeye erişim hakkının özüne müdahale oluşturacak bir anlam yüklemek kabul edilebilir bir yaklaşım olamaz. Yargılama faaliyetinin -bir bütün halinde- çatışan haklar arasında adil bir denge kurma sanatı olduğu da gözetilerek, yasada öngörülen usul ve şartlara uygun olarak müdafi tarafından yapılan kanun yolu başvurusu bulunan durumlarda, kural olarak makul sürede yargılanma ve/veya devletin davaları makul sürede ve en az masrafla sonuçlandırma görev ve hakları birlikte değerlendirildiğinde gerekçeli kararın sanığa da tebliğ edilmemesinin bir tevdi-mahalline iade sebebi yapılmasının maksada uygun düşmeyeceği açıktır. Burada belirleyici kriter, kanun yoluna başvuru hakkının olaysal olarak doğrudan ya da müdafii marifetiyle etkin biçimde kullanılıp kullanılmadığıdır.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- 7201 sayılı Tebligat Kanunu m. 11
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 35
- 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu (mülga) m. 124
- 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu (mülga) m. 35
- 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu (mülga) m. 33
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 291
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 142
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 143
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 62
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 53
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 58
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 150
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.