Yargıtay 8. Ceza Dairesi
2010/10942 E., 2011/1611 K. · 24 Şubat 2011
Künye
| Mahkeme | Yargıtay 8. Ceza Dairesi |
| Esas no | 2010/10942 |
| Karar no | 2011/1611 |
| Karar tarihi | 24 Şubat 2011 |
Konu
Bu kararda 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 7, 5737 sayılı Kanun m. 50 ve 647 sayılı Kanun m. 4 anılmaktadır.
Karardan
1- Sanık ...'ın tüm aşamalarda, suça konu tabancanın kendisine ait olmadığını savunması, tanık ...'ün hazırlıktaki beyanından vazgeçerek mahkemedeki ifadesinde, tabancanın kime ait olduğunu bilmediğini ve görmediğini söylemesi, sanık ...'in ise barda bulunan bir tabancanın kendisine ait olduğunu kabul etmesi, diğer tabancanın da sanık ...'de yakalanması, olay yerinde başka bir tabancanın da bulunmaması karşısında, sanık ...'in üzerine atılı suçtan beraatı yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi, 2- Kabul ve uygulamaya göre de; her iki sanık hakkında uygulama yapılırken, 5237 sayılı TCK.nun 7. maddesinde suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanun hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanunlar uygulanır ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesinde de "lehe olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir" hükmü karşısında; 5737 sayılı TCK.nun 50. maddesinin, 647 sayılı Yasanın 4. maddesine göre lehe seçenek yaptırımlar taşıdığı gözönüne alınarak karar verilmesi yerine, yazılı biçimde yasal ve yeterli olmayan bir gerekçeyle karar verilmesi, …
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 7
- 5737 sayılı Kanun m. 50
- 647 sayılı Kanun m. 4
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.