Yargıtay 9. Hukuk Dairesi
2025/4951 E., 2025/6142 K. · 10 Eylül 2025
Künye
| Mahkeme | Yargıtay 9. Hukuk Dairesi |
| Esas no | 2025/4951 |
| Karar no | 2025/6142 |
| Karar tarihi | 10 Eylül 2025 |
Konu
Bu kararda 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu m. 438 ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu m. 424 anılmaktadır.
Karardan
6098 sayılı Kanun’a tâbi işçiler bakımından yıllık izin, aynı Kanun’un 422 vd. maddelerinde düzenlenmiştir. Yıllık iznin süresine ilişkin 422. madde uyarınca işveren, işyerinde en az bir yıl çalışmış olan işçilere yılda en az iki hafta ve onsekiz yaşından küçük işçiler ile elli yaşından büyük işçilere de en az üç hafta ücretli yıllık izin vermekle yükümlüdür. Kanun’un “Kullanılması” başlıklı 424. maddesine göre yıllık ücretli izinler, kural olarak aralıksız biçimde verilir; ancak tarafların anlaşmasıyla ikiye bölünerek de kullanılabilir. İşveren, yıllık ücretli izin tarihlerini, işyerinin veya ev düzeninin menfaatleriyle bağdaştığı ölçüde, işçinin isteklerini göz önünde tutarak belirler. Somut olayda davacının 6098 sayılı Kanun kapsamında çalıştığı uyuşmazlık konusu değildir. Mahkemece davacının kullanmadığı yıllık ücretli izin süresinin söz konusu Kanun hükümleri uyarınca belirlenmesi yerindedir. Ancak 6098 sayılı Kanun’da, 4857 sayılı İş Kanunu’nda olduğu gibi, yıllık izne rastlayan hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinin yıllık izin süresinden sayılmayacağını öngören bir düzenleme yer almamaktadır. Buna rağmen hükme esas alınan bilirkişi raporunda izin süresi ile çakışan hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinin kullanılan yıllık ücretli izin süresinden sayılmadığı ve hak kazanılan yıllık ücretli izin süresine ilave edildiği görülmektedir.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.