Yargıtay Ceza Genel Kurulu
2025/218 E., 2026/142 K. · 11 Mart 2026
Künye
| Mahkeme | Yargıtay Ceza Genel Kurulu |
| Esas no | 2025/218 |
| Karar no | 2026/142 |
| Karar tarihi | 11 Mart 2026 |
Konu
Bu kararda 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 109, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 216 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 103 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
Savunma hakkı ile yakından ilgili bulunan bu usul kuralı emredici nitelikte olup, uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli hakkı savunma hakkı olup, hazır olduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm tesisi savunma hakkının sınırlanması sonucunu doğurmaktadır. Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son sözün hazır bulunan sanığa verilmesi kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamada da kamu davasının kesintisizlik ve süreklilik ilkelerinin doğal sonucu olarak aynen geçerlidir. Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki mütalaasından sonra hazır bulunan sanık ve müdafii/müdafiler dinlenmeli, her halûkârda hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilmelidir. Bu açıklamalar ışığında ön sorun değerlendirildiğinde: Bozmadan sonra yapılan yargılamada, bozma ilamı okunarak duruşmada hazır bulunan sanık ..., sanıklar müdafileri ve Cumhuriyet savcısının bozma ilamına ilişkin görüşlerini açıklamalarının ardından yargılamanın bitirilerek hükmün tefhim edildiği anlaşılmaktadır. İddia makamının esas hakkındaki mütalaasından sonra hazır bulunan sanık ... ve sanıklar müdafilerine söz hakkı verilmemesinin yanı sıra hazır bulunan sanık ...'e de son sözünün sorulmaması CMK'nın 216/1-2-3. maddesine aykırılık oluşturduğundan, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuran bu usule aykırılıklar nedeniyle Bölge Adliye Mahkemesinin direnme kararında isabet bulunmamaktadır.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 109
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 216
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 103
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 106
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 30
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 201
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 223
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 230
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 307
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 190
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 206
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 33
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.