Yargıtay 9. Hukuk Dairesi
2026/507 E., 2026/2479 K. · 23 Mart 2026
Künye
| Mahkeme | Yargıtay 9. Hukuk Dairesi |
| Esas no | 2026/507 |
| Karar no | 2026/2479 |
| Karar tarihi | 23 Mart 2026 |
Konu
Bu kararda 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu m. 396 ve 4857 sayılı İş Kanunu m. 25 anılmaktadır.
Karardan
Her ne kadar davacı Amasya 1. Asliye Ceza Mahkemesince güveni kötüye kullanma suçundan yargılanmış ve delil yetersizliğinden beraat etmiş ise de, dosyadaki bilgi ve belgeler ile özellikle, davacının ceza soruşturması aşamasındaki beyanı ve davalı işverenin ceza yargılamasında katılan sıfatı ile davacının çalışma saati içinde müşterisi ile anlaşması ve malzemelerini kullanmasına rıza göstermediğini ancak çalışma sonrasına karışmadığı yönündeki beyanı dikkate alındığında; davacının çalışma saatleri içerisinde işyerine gelen müşteriyle davalı işverenin bilgisi dışında anlaşarak kazanç sağladığı ve bu suretle doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlar nedeniyle iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı sebeple feshedildiğinin kabulü gerekir. Davacı tarafından tamirat işinin çalışma saati dışında yapılmış olması sadakat borcunun ihlalini ortadan kaldırmayacağı gibi ceza yargılamasında davacının işyeri malzemelerini kendi nam ve hesabına kullandığına dair her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığının kabulü ile kesinleşen beraat kararı da sadakat borcunun ihlalinin değerlendirilmesinde bağlayıcı değildir. Bu sebeplerle iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı sebeple feshedildiğinden davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.