Yargıtay 9. Hukuk Dairesi
2026/957 E., 2026/3276 K. · 16 Nisan 2026
Künye
| Mahkeme | Yargıtay 9. Hukuk Dairesi |
| Esas no | 2026/957 |
| Karar no | 2026/3276 |
| Karar tarihi | 16 Nisan 2026 |
Konu
Bu kararda 4857 sayılı İş Kanunu m. 36, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 371 ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 370 anılmaktadır.
Karardan
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının değişik alt işverenler nezdinde davalı Kuruma bağlı olarak çalıştığı, bu nedenle davalının davacının alacaklarından sorumlu olduğunun kabul edildiği, davalı işverence iş sözleşmesinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesini gerektirmeyecek şekilde sona erdiğinin ispatlanamadığı, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, dosya kapsamında davalı tarafından davacının yıllık izinlerini kullandığına dair hiçbir belge sunulmadığı anlaşıldığından bu talebin kabulüne karar verildiği, mahsup işleminden sonra davacının ödenmeyen asgari geçim indirimi alacağının bulunmadığının anlaşıldığı, somut olayda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları ve benzeri herhangi bir belgenin davalı tarafından dosyaya sunulmadığı anlaşıldığından tarafların bildirmiş olduğu tanık beyanları ile sonuca gidilerek davacının fazla çalışmalarının olduğunu, hafta tatillerinden ayda iki kez dışında yararlanamadığı, dinî bayramlarda 1 günü haricinde ulusal ve dinî bayramlarda çalışma yaptığının kabul edildiği, bu alacak kalemleri için tanık beyanları esas alındığından %30 oranında indirim uygulandığı belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.