Yargıtay 9. Hukuk Dairesi
2026/4037 E., 2026/3880 K. · 27 Nisan 2026
Künye
| Mahkeme | Yargıtay 9. Hukuk Dairesi |
| Esas no | 2026/4037 |
| Karar no | 2026/3880 |
| Karar tarihi | 27 Nisan 2026 |
Konu
Bu kararda 4857 sayılı İş Kanunu m. 59 anılmaktadır.
Karardan
4857 sayılı İş Kanunu'nun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi hâlinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin sona ermesi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır. Yıllık ücretli izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık ücretli izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eş değer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir. Somut uyuşmazlıkta hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının alt işverenlerde çalıştığı dönemde 64 gün yıllık ücretli izin kullandığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Ne var ki davalı tarafından sunulan ve davacının imzasını taşımayan tek taraflı belgeler yıllık ücretli izin kullanıldığını ispat etmeye elverişli değildir. Bu itibarla davacının imzasını taşımayan bu belgeler esas alınmaksızın yeniden hesaplama yapılarak hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.