Yargıtay 6. Hukuk Dairesi
2026/22 E., 2026/484 K. · 11 Şubat 2026
Künye
| Mahkeme | Yargıtay 6. Hukuk Dairesi |
| Esas no | 2026/22 |
| Karar no | 2026/484 |
| Karar tarihi | 11 Şubat 2026 |
Konu
Bu kararda 5258 sayılı Kanun m. 2, 5258 sayılı Kanun m. 3 ve 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu m. 4 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
Yasal mevzuat hükümleri dikkate alındığında, aile hekimliği için öncelikle bakanlık ile aile hekimi arasında sözleşme imzalanması, sonra faaliyetin yapılacağı uygun işyerinin oluşturulması ve düzenlenmesi gerekecektir. Oluşturulan işyerinde çalıştırılacak personelin ücreti, Sağlık Bakanlığı tarafından aile hekimine yapılan ödemeler arasındadır. Ticari ve mesleki faaliyette bulunmanın amacı, gelir elde etmektir. Gelir elde etme amacını taşımadan yapılan faaliyetin ticari veya mesleki olduğu söylenemez. Aile hekimleri, çalışmaları sırasında sağlık hizmeti verdikleri kişilerden hiçbir şekilde ücret alamazlar. O nedenle, aile hekimlerinin işveren, aile hekimliğinin ise 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu hükümlerine göre ayrı bir işyeri olmadığı açıktır. Açıklanan nedenlere göre, dava dışı işçinin işvereni davalı Sağlık Bakanlığı'dır. Aile hekimi ise işveren vekili konumundadır. Dava dışı işçinin alacaklarından aile hekimi şahsen sorumlu değildir. Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular dikkate alındığında, mahkemece, davacı aile hekimi tarafından dava dışı işçiye yapılan ödemelerden davalı Sağlık Bakanlığı'nın işveren olarak sorumlu olduğunun kabulü yerinde olduğundan ve bu nedenle sebepsiz zenginleşmeye neden olacak bir hüküm bulunmadığından kanun yararına temyiz talebinin reddi gerekmiştir.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.