Yargıtay 12. Ceza Dairesi
2022/9325 E., 2026/5279 K. · 20 Mayıs 2026
Künye
| Mahkeme | Yargıtay 12. Ceza Dairesi |
| Esas no | 2022/9325 |
| Karar no | 2026/5279 |
| Karar tarihi | 20 Mayıs 2026 |
Konu
Bu kararda 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 141, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 361 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 298 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
Tutuklama koruma tedbiri yönünden, başvurulan bu tedbirin ne kadar süreceği konusunda yasada azami bir kısım süreler belirlenmesine karşın, kanunda adli kontrol tedbirinin uygulanması açısından her ne kadar bir üst sınır belirtilmemiş ise de, bir koruma tedbiri olması nedeniyle, adli kontrol tedbiri de geçici olup, bunu haklı kılan şartlar ortadan kalkınca bu tedbirin de kaldırılması gerektiği kuşkusuzdur. Zira burada amaç, kural olarak kişi hürriyetini tam manasıyla sınırlandırmamak suretiyle veya daha geniş bir ifade ile kişinin belirlenen yükümlere uymak kaydıyla toplumsal ve bireysel yaşamını olağan şekilde sürdürmesine olanak sağlanmasıdır. Bu kapsamda tazminat talebine konu edilen dava konusu somut olayda, davacı hakkında uygulanan adli kontrolün Anayasanın 13. maddesinde öngörülen temel hakların sınırlandırılmasında geçerli olan ölçülülük ilkesinin ihlal edildiği anlaşılmaktadır. Ölçülülük ilkesi, genel bir ilke olup, adli kontrol tedbiri kapsamında yer alan yükümler açısından da geçerli olan bir ilkedir. Adli kontrol kararının verildiği hallerde, tutuklama kararının niteliğine ve somut olayın koşullarına göre; şüpheli veya sanık, birey hak ve özgürlüklerine en az müdahaleyi gerektiren yükümlere ve soruşturma ve kovuşturma konusu suçun niteliğine uygun düşen tedbirlere tabi kılınmalıdır. Kısaca ölçülülük ilkesi, temel hak ve özgürlüklere müdahale söz konusu olduğunda sınırlamada başvurulan aracın, amacı gerçekleştirmeye yetecek ölçüde olmasını gerektirir.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 141
- 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 361
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 298
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 142
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 109
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 101
- Anayasa m. 13
- 6546 sayılı Kanun m. 70
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 127
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 302
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 304
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.