Yargıtay 10. Hukuk Dairesi
2015/5618 E., 2016/3103 K. · 14 Mart 2016
Künye
| Mahkeme | Yargıtay 10. Hukuk Dairesi |
| Esas no | 2015/5618 |
| Karar no | 2016/3103 |
| Karar tarihi | 14 Mart 2016 |
Konu
Bu kararda 5434 sayılı Kanun Ek Madde 13, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu m. 4 ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu m. 2 anılmaktadır.
Karardan
Eldeki davada; davalının 5434 sayılı Yasa'nın ek 13. maddesi kapsamında 01.04.2011- 31.05.2012 tarihleri arasında yetim aylığı alırken bu tarihlerde 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesi kapsamında çalışması nedeniyle aylıkların yersiz olduğundan bahisle yürütülen takip nedeniyle itirazın iptali ile takibin devamı ve icra inkar tazminatı istenmiş, mahkemece, davanın çözüm yerinin idari yargı olması nedeniyle dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmiştir. 5434 sayılı Kanunun ek 13. maddesi gereği bağlanan davaya konu yetim aylığının kesilmesi 5434 sayılı Kanun hükümlerine tabi olduğundan, uyuşmazlığın çözümünde ne 506 sayılı Kanun’un ne de 5510 sayılı Kanun’un uygulama yeri bulunmamaktadır. Bu durumda sözü edilen 101’inci madde hükümlerine göre sınırlı yetki ile donatılmış İş Mahkemesi görevli değildir. Ancak, 2577 sayılı İdari Yargılama Usûlü Kanunu’nun 2’nci maddesine göre kimler aleyhine idari yargıda dava açılabileceği açıklanmış olup, gerçek kişiler ile özel hukuk tüzel kişileri hakkında idari yargı yerinde dava açılamayacağı ve dava konusu uyuşmazlığın çözümünde genel mahkemelerin görevli olduğu nazara alınmaksızın, yazılı şekilde karar verilmesi, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.