Yargıtay 7. Ceza Dairesi
2013/15319 E., 2014/4324 K. · 13 Mart 2014
Künye
| Mahkeme | Yargıtay 7. Ceza Dairesi |
| Esas no | 2013/15319 |
| Karar no | 2014/4324 |
| Karar tarihi | 13 Mart 2014 |
Konu
Bu kararda 5326 sayılı Kabahatler Kanunu m. 42, 5362 sayılı Kanun m. 42 ve 2872 sayılı Kanun m. 20 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
Dosya kapsamına göre, 5362 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 42. maddesinde “Meydanlara veya parklara, cadde veya sokak kenarlarındaki kamuya ait duvar veya alanlara, rızası olmaksızın özel kişilere ait alanlara bez, kağıt ve benzeri afiş ve ilan asan kişiye, yüz Türk Lirasından üçbin Türk Lirasına kadar idari para cezası verilir. Aynı içerikteki afiş ve ilanlar, tek fiil sayılır.” ve 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 20.maddesinin (s) bendinde “Umuma açık yerlerde her ne şekilde olursa olsun çevreyi kirletenlere 100 Türk Lirası idari para cezası verilir.” şeklindeki düzenlemeler karşısında somut olayda muteriz tarafından gerçekleştirilen eylemin, afiş ve ilan asma olmayıp izinsiz olarak dağıtılan reklam broşürleri ve ilanların yere atılmasından ibaret bulunduğu, bu haliyle 5326 sayılı Kanun’un 42. maddesi kapsamında değerlendirilemeyeceği, 2872 sayılı Kanun kapsamında olabileceği, aynı zamanda 5326 sayılı Kanun kapsamında verilebilecek cezanın üst sınırının yeniden değerleme oranı dikkate alındığında 5.000,00 Türk lirası olamayacağı gözetilmeden itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.