Yargıtay 3. Hukuk Dairesi
2017/3852 E., 2018/11483 K. · 14 Kasım 2018
Künye
| Mahkeme | Yargıtay 3. Hukuk Dairesi |
| Esas no | 2017/3852 |
| Karar no | 2018/11483 |
| Karar tarihi | 14 Kasım 2018 |
Konu
Bu kararda 5737 sayılı Kanun m. 79, 2886 sayılı Kanun m. 75 ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu m. 367 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
Hazine, Vakıflar Genel Müdürlüğü, İl Özel İdareleri ve Belediyeler 2886 Sayılı Yasa uyarınca kiraya verdikleri taşınmazlarını, kira süresi sonunda, işgal ne kadar süre devam ederse etsin kiralananın 6570 Sayılı Yasaya ya da Borçlar Kanununa tabi olup olmadığına bakılmaksızın her zaman gerek mahkemeden gerekse mülkiye amirinden tahliyesini isteyebilirler. Ecrimisil olarak alınması gereken paranın “kira parası” adı altında alınmış veya ödenmiş olması, taraflar arasındaki kira sözleşmesinin yenilendiği anlamına gelmez. Somut olayda; ihale ile kiraya verilen taşınmaza ait davaya konu 28.10.2004 başlangıç tarihli ve 10 yıl süreli olarak düzenlenen sözleşme 28.10.2014 tarihi itibarı ile sona ermiştir. Her ne kadar Mahkemece sözleşme bitiminden 3 ay öncesinden sözleşmenin sona ereceğine ilişkin her hangi bir ihtar çekilmediği ve talepte bulunulmadığı gerekçesiyle söz konusu süreli sözleşmenin süresiz sözleşmeye döndüğü kabul edilerek 28/10/2014 tarihinden itibaren kira sözleşmesinin 1 yıl uzadığının tespitine karar verilmiş ise de; sözleşmede kira süresinin uzatıldığına ilişkin bir hüküm bulunmadığından 2886 sayılı kanunun 75. maddesi gereğince mülki amirlikçe kira süresinin sona ermesinden önce tahliye edileceği ihtar edilmemiş bile olsa sözleşme yenilenmiş sayılmaz bu durumda kiracının bu tarihten itibaren 2886 sayılı Yasa’nın 75. maddesi uyarınca haksız işgalci durumunda bulunduğunun ve davacının dava açıldığı tarihte haksız işgalci olduğunun kabulü gerekir. Mahkemece, yukarıda açıklanan nedenlerle asıl davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- 5737 sayılı Kanun m. 79
- 2886 sayılı Kanun m. 75
- 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu m. 367
- 818 sayılı Borçlar Kanunu (mülga) m. 227
- 818 sayılı Borçlar Kanunu (mülga) m. 367
- 5393 sayılı Belediye Kanunu m. 15
- 5538 sayılı Kanun m. 26
- 2886 sayılı Kanun m. 1
- 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu (mülga) m. 428
- 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu (mülga) m. 440
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.