Yargıtay 3. Ceza Dairesi
2018/12223 E., 2019/1329 K. · 28 Ocak 2019
Künye
| Mahkeme | Yargıtay 3. Ceza Dairesi |
| Esas no | 2018/12223 |
| Karar no | 2019/1329 |
| Karar tarihi | 28 Ocak 2019 |
Konu
Bu kararda 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 86, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 52 ve 2802 sayılı Kanun m. 46 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
Hakimin, eşi olan Cumhuriyet savcısı tarafından düzenlenen iddianame üzerine yargılama yapıp karar verdiği olayda; ceza muhakemesinin bir süjesi olan Cumhuriyet savcısının, yargılamayı yapıp karar verecek hakimin şahsından bağımsız olarak şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplamayı, muhafaza altına almayı ve haklarını korumayı kapsayan yükümlülüklerinin bulunması, eşlerden birinin düzenlediği iddianame ile açılan kamu davasında, diğer eşin hakim sıfatıyla yargılama yapmasının ve karar vermesinin CMK’nin 22 ve 23. maddelerinde sınırlı olarak sayılan hakimin davaya bakamayacağı ve yargılamaya katılamayacağı haller arasında gösterilmemesi, sanık hakkında iddianame düzenleyen Cumhuriyet savcısının kovuşturma evresinde mahkemede görev almadığı gibi görüş de bildirmemesi, davanın taraflarınca, hakimin davaya bakamayacağı veya tarafsızlığını şüpheye düşürecek nedenlerin bulunduğu ileri sürülerek yapılmış bir hakimin reddi isteğinin bulunmaması, hakimin de davaya bakmaktan çekinmemesi, eşlerin bir mahkemenin aynı dairesinde görev yapma halinin bulunmaması, ceza muhakemesi hukukunda kıyas yoluyla istisnai hükümlerin kapsamının genişletilmesinin mümkün bulunmaması ve yargı sistemimizde uzun süredir devam eden yerleşik uygulamanın da bu doğrultuda olması karşısında, eşlerden birinin düzenlediği iddianame ile açılan davada diğer eşin hakim sıfatıyla yargılama yapması ve karar vermesinin, başlı başına adil yargılanma hakkının ihlali sonucunu doğuracak şekilde objektif ve subjektif anlamda tarafsızlık ilkesini zedelemediği, bu itibarla Özel Dairenin uyuşmazlığa konu bozma nedeninin yerinde olmadığı kabul edilmelidir.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 86
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 52
- 2802 sayılı Kanun m. 46
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 29
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 62
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 32
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 309
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 22
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 23
- 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu (mülga) m. 308
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 231
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 74
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.