İçeriğe geç
Türk hukuku kaynakları: mevzuat, içtihat, kurum kararları7 gün ücretsiz. Kart istenmez.
Dayanak

Yargıtay 13. Hukuk Dairesi

2016/16819 E., 2018/9309 K. · 11 Ekim 2018

Künye

MahkemeYargıtay 13. Hukuk Dairesi
Esas no2016/16819
Karar no2018/9309
Karar tarihi11 Ekim 2018

Konu

Bu kararda 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu m. 438, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu m. 393 ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu m. 422 anılmaktadır.

Karardan

Davacının, 10.09.2008 – 26.07.2013 tarihleri arasında davalının yanında ev hizmetlerinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının davalı yanında son yıl çalışması karşılığında yıllık izin kullanmaya hak kazanıp kazanmadığında toplanmaktadır. Mahkemece, davacının yıllık izin ücreti almaya hak kazandığı kanaati ile bu talebi yönünden davanın kabulüne yönelik yazılı şekilde karar verilmiştir. Dava, fesih tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 393. ve devamı maddelerinde düzenlenen hizmet aktinden kaynaklanmakta olup, TBK'nunun 422. Maddesi’nde ‘İşveren, en az bir yıl çalışmış olan işçilere yılda en az iki hafta ve onsekiz yaşından küçük işçiler ile elli yaşından büyük işçilere de en az üç hafta ücretli yıllık izin vermekle yükümlüdür.’ hükmü yer almaktadır. Bu hüküm karşısında davacının son yıl, bir yıldan az çalışması olduğu için yıllık izin kullanmaya veya kullanamadıysa bunun ücretini almaya hak kazanamadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacının yıllık izin ücreti talebinin reddi gerekirken, eksik inceleme ve yanlış değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.

İlgili maddeler

Kararın tam metni

Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.

7 gün ücretsiz deneyin

Not

Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.