Yargıtay 11. Ceza Dairesi
2018/4065 E., 2019/3789 K. · 11 Nisan 2019
Künye
| Mahkeme | Yargıtay 11. Ceza Dairesi |
| Esas no | 2018/4065 |
| Karar no | 2019/3789 |
| Karar tarihi | 11 Nisan 2019 |
Konu
Bu kararda 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 359, 5464 sayılı Kanun m. 36 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 241 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
“Tefecilik suçu” TCK'nin 241. maddesinde “Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verme” olarak tanımlanmıştır. Ödünç para verme ise, bir kişiye belli bir süre sonra iade edilmek üzere para verilmesidir. Tefecilik suçunda fail, belirli bir miktar parayı başkasına verir ve belirlenen süre sonunda fazlasıyla kendisine ödenmesini ister. Böylece kazanç elde eder. “Gerçeğe aykırı harcama belgesi düzenleme suçu” ise ...... sayılı Kanun'un 36. maddesinde “Gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi, nakit ödeme belgesi ya da alacak belgesi düzenlemek veya bu belgelerde ne surette olursa olsun tahrifat yapmak suretiyle kendisine veya başkasına yarar sağlama” şeklinde tanımlanmıştır. Bu suç için, verilen paranın, belli bir süre sonra fazlasıyla ödenmesi söz konusu değildir. Tam tersine fail, para vereceği kişinin kredi kartını kullanarak parayı kendi hesabına geçirdikten sonra, komisyon olarak belirlediği miktarı düşüp kalan parayı nakit olarak kredi kartını kullandığı kişiye ödemektedir. Belirtildiği üzere, bu suçların unsurları birbirinden farklıdır. TCK'nin 2. maddesinin 3. fıkrasına göre, kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılmaz; suç ve ceza içeren hükümler, kıyasa yol açacak biçimde geniş yorumlanamaz. Sanığın fiilleri, tipiklik unsuruna uymadığı için tefecilik değil, gerçeğe aykırı harcama belgesi düzenleme suçunu oluşturur. Bu nedenle, belirtilen suçlar arasında özel-genel norm ilişkisi söz konusu değildir .
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 359
- 5464 sayılı Kanun m. 36
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 241
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 44
- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m. 36
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 36
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 43
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 8
- 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu (mülga) m. 321
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 2
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.