Yargıtay Ceza Genel Kurulu
2017/536 E., 2019/423 K. · 14 Mayıs 2019
Künye
| Mahkeme | Yargıtay Ceza Genel Kurulu |
| Esas no | 2017/536 |
| Karar no | 2019/423 |
| Karar tarihi | 14 Mayıs 2019 |
Konu
Bu kararda 466 sayılı Kanun m. 2, 818 sayılı Borçlar Kanunu (mülga) m. 60 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 142 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
Adam öldürme ve 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçları ile adam öldürme suçuna teşebbüsten sanık konumunda olan davacı ...'ın 23.09.1979 tarihinde tutuklandığı, 12.04.1983 tarihinde tahliye edildiği, Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda 12.11.1992 tarih ve 18-163 sayı ile kendisinin ve müdafisinin yokluğunda delil yetersizliğinden beraatine karar verildiği, kararın davacı ... vekiline 09.01.2012 tarihinde tebliğ edildiği davacı vekilinin 09.01.2012 tarihli dilekçesi ile kararı temyiz etmeyeceklerini bildirerek kararın kesinleştirilmesini talep ettiği, gerekçeli karar üzerinde kararın 09.01.2012 tarihinde kesinleştiği yönünde şerh bulunduğu, davacı vekilince 16.01.2012 havale tarihli dilekçe ile uyuşmazlık konusu davanın açıldığı anlaşılmakla; 12.11.1992 tarihinde davacının ve müdafisinin yokluğunda verilen beraat kararlarının verildiği tarihten itibaren üç ay içinde kesinleştirilememesi nedeniyle söz konusu beraat kararları 466 sayılı Kanun uyarınca açılacak tazminat davaları yönünden 11.02.1993 tarihinde kesinleştirilmiş sayıldığından bu üç aylık sürenin geçmesinden sonra gerçekleşen 09.01.2012 tarihli cezai anlamdaki kesinleştirmenin 466 sayılı Kanun uyarınca açılacak tazminat davaları yönünden hüküm ifade etmeyeceği, uyuşmazlık konusu davanın ise beraat hükümlerinin kesinleştirilmiş sayıldığı 11.02.1993 tarihinden itibaren on yıllık süre geçtikten sonra 09.01.2012 tarihinde açılması karşısında, beraat hükümlerinin anılan dava yönünden kesinleştirilmiş sayıldığı tarihten itibaren on yıl içinde açılmayan tazminat davasının süresinde açılmaması nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi isabetli değildir.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- 466 sayılı Kanun m. 2
- 818 sayılı Borçlar Kanunu (mülga) m. 60
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 142
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 141
- 4709 sayılı Kanun m. 4
- Anayasa m. 40
- 466 sayılı Kanun m. 1
- Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi m. 5
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 144
- 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu (mülga) m. 322
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 34
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 35
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.