İçeriğe geç
Türk hukuku kaynakları: mevzuat, içtihat, kurum kararları7 gün ücretsiz. Kart istenmez.
Dayanak

Yargıtay 8. Hukuk Dairesi

2010/240 E., 2010/2547 K. · 13 Mayıs 2010

Künye

MahkemeYargıtay 8. Hukuk Dairesi
Esas no2010/240
Karar no2010/2547
Karar tarihi13 Mayıs 2010

Konu

Bu kararda 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu m. 186 ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu m. 153 anılmaktadır.

Karardan

Dosya içeriğine göre, davacının çalışmadığı ve başka gelirinin bulunmadığı sabittir. Dava konusu 10464 ada 1 nolu parselin 282/420 payı 25.9.1997 tarihinde davalı adına satış suretiyle edinilmiştir. 770 parsel sayılı taşınmaz 7.12.1999 tarihinde, nizalı araç ise 6.12.1995 tarihinde satın alınmak suretiyle davalı adına tescille, bilahare 3.kişilere satış suretiyle devredilmiştir. Çekişmeye konu araç ve taşınmazlar eşler arasında mal ayrılığının geçerli olduğu dönemde edinilmiştir. Mal ayrılığında, eşlerden her biri kendi malları üzerinde tasarruf yetkisine ve intifa hakkına sahiptir ve mallarının idaresi kendisine aittir (MK.nun 186/1.m). Eşlerden her birinin mallarının geliri ve kendi kazançları yine kendilerine aittir ( MK.nun 189.m). MK.nun 153'ncü maddesi gereğince de eve kadın bakar. Başka bir ifade ile, 743 sayılı Medeni Kanuna göre; kadının eve bakması ve ev işlerini yapması yasal ödevidir. Yargıtay kararları ile; katkıyı sağlayan eşin, diğerinden katkısı karşılığı genel hükümlere göre bir tazminat talep edebileceği kabul edilmiştir. Eğer, eşlerden birinin edindiği mala, diğer eşin doğrudan maddi bir katkısı yoksa, bu talep kabul edilemez. Başka anlatımla kadının, ev işlerini yapması ve çocuklara bakmış olması, diğer eşin edindiği mala katkı sayılamaz.

Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.

İlgili maddeler

Kararın tam metni

Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.

7 gün ücretsiz deneyin

Not

Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.