İçeriğe geç
Türk hukuku kaynakları: mevzuat, içtihat, kurum kararları7 gün ücretsiz. Kart istenmez.
Dayanak

Yargıtay 19. Hukuk Dairesi

2018/3998 E., 2019/4438 K. · 19 Eylül 2019

Künye

MahkemeYargıtay 19. Hukuk Dairesi
Esas no2018/3998
Karar no2019/4438
Karar tarihi19 Eylül 2019

Konu

Bu kararda 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu m. 874, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu m. 100 ve 492 sayılı Harçlar Kanunu m. 32 anılmaktadır.

Karardan

Dava, davacı kefillerin davalı banka tarafından kendileri aleyhine yapılan Anamur İcra Müdürlüğü’nün 2010/932 Esas sayılı takip dosyasında takip devam ederken aynı borcun teminatı olarak verilen ipotekli taşınmazın satılması nedeniyle banka tarafından yapılan tahsilatın borçlarından mahsubu gerekirken mahsup edilmediği iddiasına dayalı menfi tespit davasıdır. Dava dilekçesinde borçtan mahsubu gereken miktarın 191.957,00 TL olarak gösterildiği halde harç 78.345,11 TL üzerinden yatırılmıştır. 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 32. maddesinde yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemlerin yapılamayacağı öngörülmüştür. Bu durumda mahkemece, Harçlar Kanununun belirtilen hükmü uyarınca eksik harcın tamamlanması için davacı yana önel verilerek harç ikmali yapıldıktan sonra yargılamaya devam edilmesi gerekirken bu yön üzerinde durulmadan yargılama yapılması usul ve yasaya aykırı olup, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir. Ayrıca mahkemece yapılan tahkikat sonunda davalı bankanın ipotekli taşınmazın satışı ile elde edilen bedelin davacıların borcundan mahsubu gerektiği kabul edilmiş bu mahsup yapıldığı halde geriye borç kaldığı için dava tümüyle reddedilmiştir.

Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.

İlgili maddeler

Kararın tam metni

Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.

7 gün ücretsiz deneyin

Not

Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.