Yargıtay 12. Hukuk Dairesi
2019/566 E., 2020/714 K. · 3 Şubat 2020
Künye
| Mahkeme | Yargıtay 12. Hukuk Dairesi |
| Esas no | 2019/566 |
| Karar no | 2020/714 |
| Karar tarihi | 3 Şubat 2020 |
Konu
Bu kararda 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun m. 48, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 353 ve 1512 sayılı Kanun m. 195 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
MÖHUK madde 48/2’de ise; “Mahkeme, dava açanı, davaya katılanı veya icra takibi yapanı karşılıklılık esasına göre teminattan muaf tutar” hükmü yer almaktadır. Buna göre Türk hâkimi, yabancı davacının, davaya katılanın veya icra takibinde bulunanın vatandaşı olduğu ülke ile Türkiye arasında karşılıklılık (mütekabiliyet) var ise, bu kişiyi teminattan muaf tutacaktır. Karşılıklılık, iki devlet arasında imzalanan (iki taraflı) anlaşma veya iki devletin de taraf olduğu uluslararası (çok taraflı) anlaşma ile sağlanabileceği gibi, kanuni veya fiili karşılıklılık şeklinde de sağlanabilir. Az yukarıda belirtilen anlaşmalardan biri de 1954 tarihli Hukuk Usulüne Dair Lahey Sözleşmesi olup, anılan sözleşmenin 17. maddesinde; âkit devletlerden birinde ikamet eden ve diğer bir devletin mahkemeleri huzurunda davacı veya müdahil olarak bulunan âkit bir devletin vatandaşlarından yabancı olmaları sebebi ile herhangi bir teminat istenemeyeceği düzenlenmiştir.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun m. 48
- 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 353
- 1512 sayılı Kanun m. 195
- 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 76
- 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 77
- 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu m. 364
- 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 373
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.