İçeriğe geç
Türk hukuku kaynakları: mevzuat, içtihat, kurum kararları7 gün ücretsiz. Kart istenmez.
Dayanak

Yargıtay Ceza Genel Kurulu

2009/1-228 E., 2010/69 K. · 30 Mart 2010

Künye

MahkemeYargıtay Ceza Genel Kurulu
Esas no2009/1-228
Karar no2010/69
Karar tarihi30 Mart 2010

Konu

Bu kararda 765 sayılı Türk Ceza Kanunu (mülga) m. 450, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 82 ve 5637 sayılı Kanun m. 1 anılmaktadır.

Karardan

Somut olayda ise; yakınlarının ilk kaybolduğu 02.09.2004 tarihinden itibaren, maktul A.’nın öldürüldüğü 18.02.2005 tarihine kadar, kaybolan kişilerin maktul veya yakınları tarafından öldürülmüş olabilecekleri yönünde kuvvetli bir şüpheye sahip olmakla birlikte, yakınlarının öldüğü veya onları kimin öldürdüğü konusunda kesin bir bilgiye ve kanaate sahip olmayan, buna karşılık yakınlarının kaybolmuş ve bulunamamış olması nedeniyle sürekli olarak tedirginlik yaşayan ve bu bağlamda, cesetlerine 17.11.2006 tarihinde ulaşılabilen T.A., S.A., H.A. ve T. A.’nin kaybolmalarından Ç. Ailesini sorumlu tutmak suretiyle, A. Ç.’yı 18.02.2005 tarihinde tasarlayarak öldüren sanıkların, tasarlayarak öldürme suçunu aynı zamanda kan gütme saiki ile işlediklerinden bahsedilemez. Öte yandan; her ne kadar sanıkların tasarlayarak öldürme suçunu, yakınlarının Ç. Ailesi mensupları tarafından kaçırıldığı yönündeki genel kanaate dayalı olarak işledikleri kabul edilmiş ise de, maktul A. .’nın kaybolan kişilerin kaçırılması olayı ile ilgisinin bulunduğuna dair dosyaya yansıyan herhangi bir delil mevcut olmadığından, sanıklar hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamış olmasında da bir isabetsizlik görülmemiştir.

Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.

İlgili maddeler

Kararın tam metni

Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.

7 gün ücretsiz deneyin

Not

Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.