Yargıtay Ceza Genel Kurulu
2009/1-228 E., 2010/69 K. · 30 Mart 2010
Künye
| Mahkeme | Yargıtay Ceza Genel Kurulu |
| Esas no | 2009/1-228 |
| Karar no | 2010/69 |
| Karar tarihi | 30 Mart 2010 |
Konu
Bu kararda 765 sayılı Türk Ceza Kanunu (mülga) m. 450, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 82 ve 5637 sayılı Kanun m. 1 anılmaktadır.
Karardan
Somut olayda ise; yakınlarının ilk kaybolduğu 02.09.2004 tarihinden itibaren, maktul A.’nın öldürüldüğü 18.02.2005 tarihine kadar, kaybolan kişilerin maktul veya yakınları tarafından öldürülmüş olabilecekleri yönünde kuvvetli bir şüpheye sahip olmakla birlikte, yakınlarının öldüğü veya onları kimin öldürdüğü konusunda kesin bir bilgiye ve kanaate sahip olmayan, buna karşılık yakınlarının kaybolmuş ve bulunamamış olması nedeniyle sürekli olarak tedirginlik yaşayan ve bu bağlamda, cesetlerine 17.11.2006 tarihinde ulaşılabilen T.A., S.A., H.A. ve T. A.’nin kaybolmalarından Ç. Ailesini sorumlu tutmak suretiyle, A. Ç.’yı 18.02.2005 tarihinde tasarlayarak öldüren sanıkların, tasarlayarak öldürme suçunu aynı zamanda kan gütme saiki ile işlediklerinden bahsedilemez. Öte yandan; her ne kadar sanıkların tasarlayarak öldürme suçunu, yakınlarının Ç. Ailesi mensupları tarafından kaçırıldığı yönündeki genel kanaate dayalı olarak işledikleri kabul edilmiş ise de, maktul A. .’nın kaybolan kişilerin kaçırılması olayı ile ilgisinin bulunduğuna dair dosyaya yansıyan herhangi bir delil mevcut olmadığından, sanıklar hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamış olmasında da bir isabetsizlik görülmemiştir.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- 765 sayılı Türk Ceza Kanunu (mülga) m. 450
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 82
- 5637 sayılı Kanun m. 1
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.