Yargıtay 2. Hukuk Dairesi
2009/17545 E., 2009/21012 K. · 7 Aralık 2009
Künye
| Mahkeme | Yargıtay 2. Hukuk Dairesi |
| Esas no | 2009/17545 |
| Karar no | 2009/21012 |
| Karar tarihi | 7 Aralık 2009 |
Konu
Bu kararda 4722 sayılı Kanun m. 17, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu m. 180 ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu m. 552 anılmaktadır.
Karardan
Medeni Kanunun 552. maddesi uygulamasında 20.09.1950 günlü 4/10 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, çeviri yanlışlığı dikkate alındığında bu hükmü "ölenin en yakın mirasçıları tarafından red edilen miras, sulh hakimi tarafından iflas kurallarına göre tasfiye edilir. Borçlar ödendikten sonra geriye kalan kısım, red vaki olmamış gibi hak sahibi olanlara verilir.” biçiminde anlamak zorunludur. (Y2. H.D. 25.2.1955 günlü 1002-1036 sayılı , 10.6.1991 günlü 6623-9045 sayılı kararlar ile Y. H. G. ’nun 29.1.1975 günlü 1682-100 sayılı kararı) Kanunun öngördüğü en yakın mirasçılardan maksat ölüm anında doğrudan doğruya mirasçı olan kişilerdir. Olayda miras bırakan R..’ın 9.7.2000 tarihinde bekar ve çocuksuz olarak ölümü üzerine, en yakın mirasçıları anne ve babası tarafından mirasın red edilmesi karşısında, red edenlerin mirasçılarına bir hak intikal etmez, terekenin resmi tasfiyesi, yoluna gidilir. Davacılar ölenin kardeşleri olup ölüm anında en yakın mirasçılardan olmadıkları gibi, en yakın mirasçıları olan anne ve babanın mirası red etmeleri üzerine mirasçı sıfatını kazanmadıklarına göre davacı olarak sıfatları bulunmadığı gibi bu davayı açmakta hukuki yararları da bulunmamaktadır. Davanın sıfat ve hukuki yarar yokluğunda reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.