İçeriğe geç
Türk hukuku kaynakları: mevzuat, içtihat, kurum kararları7 gün ücretsiz. Kart istenmez.
Dayanak

Yargıtay 13. Hukuk Dairesi

2008/8399 E., 2008/14285 K. · 1 Aralık 2008

Künye

MahkemeYargıtay 13. Hukuk Dairesi
Esas no2008/8399
Karar no2008/14285
Karar tarihi1 Aralık 2008

Konu

Bu kararda 2464 sayılı Kanun Ek Madde 2, 3194 sayılı İmar Kanunu m. 22 ve 2464 sayılı Kanun m. 78 ile başka maddeler anılmaktadır.

Karardan

Görüldüğü üzere, taraflar arasında, inşaat ruhsatının alınması aşamasında, ruhsat harcından muafiyetin söz konusu olup olmadığı konusunda meydana gelen muaraza, davalının 22.8.2006 tarihinde sözleşmeyi feshetmesi ile sonuçlanmış, davacı feshin haksız olduğunun tespiti ve muarazanın önlenmesi talebiyle eldeki davayı açmıştır. Her ne kadar 3194 sayılı “İmar Kanunu”nun 22. maddesi gereğince, yapı ruhsatı alma yükümlülüğü yapı sahibine ait ise de, dava konusu olayda, sözleşmenin az yukarda açıklanan hükümleri gereğince söz konusu bu yükümlülüğün, yüklenici davacı şirkete verilmiş olduğu sabittir. Nitekim yüklenici davacı da 24.12.2005 tarihli ihtarı ile, “uygulama projelerinin tamamlanamaması nedeniyle, inşaatın bitim tarihini geciktirmemek koşuluyla, inşaat ruhsatı alımına ilişkin sürenin uzatılması” talebinde bulunmakla, esasen bu hususu kabul etmektedir. Ne var ki davacı yüklenici, gerek 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu, gerekse bölgenin yatırımı teşvik kapsamında olması ve şirketin de turizm yatırım belgesi sahibi olması dolayısıyla inşaat ruhsatı alınması için ruhsat harcı ödemekle yükümlü olmadığını iddia etmekte olup, mahkemece davacının iddiasında bildirdiği bu hususlarla ilgili yeterli araştırma ve inceleme yapılmamıştır.

Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.

İlgili maddeler

Kararın tam metni

Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.

7 gün ücretsiz deneyin

Not

Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.