Yargıtay Ceza Genel Kurulu
2014/284 E., 2019/19 K. · 17 Ocak 2019
Künye
| Mahkeme | Yargıtay Ceza Genel Kurulu |
| Esas no | 2014/284 |
| Karar no | 2019/19 |
| Karar tarihi | 17 Ocak 2019 |
Konu
Bu kararda 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 230, 3628 sayılı Kanun m. 13 ve Anayasa m. 141 ile başka maddeler anılmaktadır.
Karardan
Kanun'un 4. maddesi ile ilgiliye mal varlığını kanuna veya genel ahlaka uygun olarak elde ettiğini veya yaptığı harcamaların sosyal yaşantısı bakımından geliriyle uygun olduğunu ispat yükümlülüğü getirilmiştir. Ancak bu yükümlülük suçsuzluğunu ispat yükümlülüğü olarak değerlendirilemez. Diğer bir deyişle masumiyetini ispat edemediği gerekçesiyle sanığın doğrudan mahkûmiyeti cihetine gidilemez. Masumiyetini ispat yükünün şüpheli veya sanığa bırakılması ceza hukukunun genel ilkelerine aykırı olup, ceza muhakemesi hukuku açısından da şüpheli ya da sanığa suçsuzluğunu ispat külfeti yüklenemez. Ceza muhakemesinin amacı maddi gerçeğe ulaşmak olup bu amaç doğrultusunda mahkemenin resen yapacağı araştırmanın neticesinde toplanacak deliller değerlendirilerek bir sonuca ulaşılması gerekmektedir. Aksi durumun kabulü hâlinde "şüpheden sanık yararlanır" (in dubio pro reo) ilkesi ile Anayasa'da güvence altına alınan "susma hakkı" ilkesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesinin 2. fıkrasında; "Bir suç ile itham edilen herkes, suçluluğu yasal olarak sabit oluncaya kadar masum sayılır" ve Anayasa'nın 38. maddesinin 4. fıkrasında; "Suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar, kimse suçlu sayılamaz." şeklinde tanımlanan "lekelenmeme hakkı (masumiyet karinesi)" ilkesine aykırı davranılmış olacaktır.
Kararın metninden birebir alınmış bir bölümdür; kararın özeti değildir.
İlgili maddeler
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 230
- 3628 sayılı Kanun m. 13
- Anayasa m. 141
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 34
- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m. 232
- 3628 sayılı Kanun m. 4
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 62
- 3628 sayılı Kanun m. 15
- 3628 sayılı Kanun m. 14
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 220
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 61
- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 53
Kararın tam metni
Yukarıdaki bölüm kararın yalnız bir parçasıdır; tam metin bu sayfada yer almaz. Dayanak’a bağlı yapay zekâ uygulamanız bu kararı künyesiyle bulur ve tam metnini getirir.
Not
Bu sayfa kararın künyesini, kararda anılan kanun maddelerini ve karardan birebir alınmış kısa bir bölümü gösterir; kararın özeti ya da hukuki değerlendirme değildir. Bir maddenin anılması, kararın o maddeye dayandığı anlamına gelmeyebilir. Atıf yapmadan önce kararın tam metnini okuyun.